+86 0516 85628519

2026-10-28
ماشینکاری CNC از یک برنامه کامپیوتری برای هدایت حرکت نسبی ابزارهای برش و قطعه کار استفاده می کند و مواد را برای ایجاد ویژگی های مشخص حذف می کند. CNC مخفف Computer Numerical Control است. برنامه حرکت مورد نظر را تعریف می کند. ماشین، ابزار و راه اندازی باید این حرکت را به نتیجه فیزیکی مورد نیاز تبدیل کند.
فرزکاری، تراشکاری، حفاری و حفاری از عملیات رایج ماشینکاری CNC هستند. هر کدام به شیوهای متفاوت ویژگیها را تشکیل میدهند، بنابراین درک CNC بیش از شناخت یک ماشین خودکار است. این بدان معنی است که بدانید چه چیزی حرکت می کند، چگونه لبه برش به مواد می رسد و چه شرایطی بر روی قطعه تمام شده تأثیر می گذارد.
در WLD، ماشینکاری CNC بخشی از حوزه تولید قطعات ساختاری فلزی، از جمله اجزای ساختاری ماشین آلات ساختمانی. این یک کاربرد مفید را فراهم می کند: وجه های نصب انتخاب شده و ویژگی های اتصال در یک ساختار ساخته شده ممکن است برای برآوردن نقشه اجزا به ماشین کاری نیاز داشته باشند.
یک کنترل CNC یک برنامه ماشینکاری را تفسیر می کند و عملکرد ماشین را هماهنگ می کند. بسته به تجهیزات و عملکرد، اینها می توانند شامل حرکت محور، چرخش دوک، تغییر تغذیه و ابزار باشند. ممکن است قطعه کار حرکت کند، ابزار ممکن است حرکت کند یا هر دو حرکت کنند. آنچه برای برش اهمیت دارد حرکت نسبی آنهاست.
روش کنترل و عملیات برش جنبه های مختلف فرآیند را توصیف می کند. یک ماشین فرز از یک برش چرخان برای حذف مواد استفاده می کند. CNC راهی برای فرمان دادن به حرکات و توالی آن فراهم می کند. سایر تجهیزات تولیدی نیز می توانند از کنترل عددی استفاده کنند. توضیح در اینجا بر فرآیندهای برش مکانیکی آشنا متمرکز است.
| مدت | نقش در تولید یک قطعه | چیزی که هنوز باید ایجاد شود |
| CAD (طراحی به کمک کامپیوتر) | نمایانگر اطلاعات هندسه و طراحی قطعه است. | چگونه ماشین و ابزار موجود این هندسه را ایجاد می کند. |
| CAM (تولید به کمک کامپیوتر) | به برنامه ریزی مسیرهای ابزار و ایجاد دستورالعمل برای یک محیط ماشینکاری خاص کمک می کند. | ابزار مناسب، انتخاب های فرآیند و تنظیم فیزیکی تایید شده. |
| کنترل CNC | برنامه را تفسیر می کند و به عملکردهای ماشین فرمان می دهد. | منابع صحیح، اطلاعات ابزار و شرایط برش. |
| ماشینکاری | مواد را از طریق عمل ابزار برش و قطعه کار حذف می کند. | آیا ویژگیهای بهدستآمده با الزامات طراحی مطابقت دارند یا خیر. |
CAM یک مسیر برنامه نویسی رایج است، اما یک مدل CAD سه بعدی برای هر کار CNC اجباری نیست. برنامه های مناسب را نیز می توان مستقیماً نوشت یا از طریق امکانات برنامه نویسی دستگاه توسعه داد. در هر مورد، دستورالعمل ها باید عملیاتی را توصیف کنند که تجهیزات و راه اندازی واقعی می تواند انجام دهد.
موقعیت در یک برنامه تنها زمانی معنادار است که مرجع آن شناخته شده باشد. دستگاه سیستم مختصات خود را دارد، در حالی که برنامه قطعه معمولاً از یک سیستم مختصات کاری مرتبط با قطعه کار استفاده می کند. در طول راه اندازی، رابطه بین آن سیستم ها برقرار می شود به طوری که یک موقعیت فرمان داده شده با مکان مورد نظر روی ماده مطابقت دارد.
کار صفر انتخاب شده باید یک رابطه شناخته شده با مراجعی که قسمت را تعریف می کنند داشته باشد. این به طور خودکار به یک داده ترسیم تبدیل نمی شود، مرجعی که برای تعریف یا بررسی یک ویژگی مشخص شده است، صرفاً به این دلیل که یک اپراتور از آن برای برنامه نویسی استفاده می کند. این تمایز زمانی اهمیت دارد که یک سوراخ باید نسبت به یک صفحه نصب خاص به جای یک لبه دلخواه از قسمت خالی قرار گیرد.
یک صفحه فرضی با یک گروه برنامه ریزی شده از سوراخ ها را در نظر بگیرید. اگر صفحه در موقعیت متفاوتی بارگذاری شود اما مرجع کاری آن بدون تغییر باقی بماند، برنامه میتواند مختصات یکسانی را در حالی که سوراخها را متفاوت با صفحه قرار میدهد فرمان دهد. حلقه مفقوده رابطه بین برنامه و قطعه کار فیزیکی است.
افست ابزار بخش دیگری از این رابطه را فراهم می کند. ابزارهای مختلف طول های متفاوتی دارند و مسیر کنترل یا برنامه ریزی شده باید محل قرارگیری هر لبه برش را در نظر بگیرد. شعاع یا قطر برش ممکن است در مسیر ابزار تولید شده گنجانده شود یا از طریق جبران مناسب به کار گرفته شود. روش بستگی به برنامه و کنترل دارد. یک افست می تواند کمیتی را که نشان می دهد نشان دهد. نمی تواند یک ابزار ناپایدار را سفت کند یا موادی را که قبلاً برداشته شده است بازیابی کند.
مسیر ابزار مسیر نسبی مورد نظر را از طریق یا اطراف ماده توصیف می کند. سرعت اسپیندل چرخش را توصیف می کند، در حالی که تغذیه پیشروی را در طول عملیات توصیف می کند. سرعت برش در لبه نیز به قطر موثر برش بستگی دارد، بنابراین سرعت دوک به تنهایی شرایط برش را به طور کامل توصیف نمی کند.
این متغیرها با هم تعامل دارند. در فرز، تغییر سرعت دوک در حالی که پیشروی بدون تغییر باقی می ماند، میزان موادی را که هر لبه برشی با آن مواجه می شود را تغییر می دهد. عمق و عرض درگیری نیز بر بار تأثیر می گذارد. به همین دلیل است که یک برنامه به جای صرفاً سریعترین حرکت موجود، به شرایط برش متناسب با ابزار، مواد و عملکرد نیاز دارد.
بنابراین مراحل اولیه ماشینکاری CNC آماده سازی، برش و تأیید را به هم متصل می کند. آماده سازی مرجع کار، ابزار و تنظیمات لازم را ایجاد می کند. سپس برنامه دستور توالی ماشینکاری را می دهد. پس از آن، ویژگی های مربوطه با نیازهای آنها اندازه گیری می شود. نمایش صحیح یک برنامه بر روی کنترل، نه یک راه اندازی معتبر و نه یک بخش تمام شده منطبق ایجاد می کند.
انواع ماشینکاری CNC اغلب بر اساس عملیاتی که هندسه را ایجاد می کند گروه بندی می شوند. مقایسه مفید بین حرکت نسبی، شرایط شروع و ویژگی در حال تولید است. یک جزء می تواند از چندین عملیات عبور کند و برخی از ماشین ها آنها را در یک قطعه از تجهیزات ترکیب می کنند.
| عملیات | عمل برش معمولی | ویژگی هایی که می تواند ایجاد کند | تمایز مهم |
| آسیاب | یک کاتر چرخان، مواد را هنگام حرکت نسبت به قطعه کار حذف می کند. | صورت ها، مراحل، شکاف ها، جیب ها و خطوط. | هندسه کاتر و دسترسی سطوحی را که می توان به آنها دسترسی داشت محدود می کند. |
| چرخاندن | قطعه کار معمولاً در حالی که ابزار در طول مسیر مورد نیاز تغذیه می کند می چرخد. | سطوح استوانهای، شانهها، مخروطیها و سایر ویژگیهای اطراف یک محور. | جزء و راه اندازی باید با عملیات چرخشی مورد نیاز مطابقت داشته باشد. |
| حفاری | یک مته در امتداد محور خود پیش می رود، معمولاً در حین چرخش، برای تشکیل یک سوراخ. | سوراخ ها و سوراخ های اولیه که می توانند با فرآیند حفاری انتخاب شده تکمیل شوند. | تشکیل یک سوراخ به طور خودکار تمام مشخصات اندازه، شکل و موقعیت مورد نیاز آن را تعیین نمی کند. |
| خسته کننده | یک لبه برش در داخل یک سوراخ موجود، با چرخش نسبی که توسط ابزار یا قطعه کار ارائه می شود، کار می کند. | سوراخ هایی که نیاز به کنترل بیشتر اندازه یا هندسه دارند. | باز شدن موجود، موجودی موجود و دسترسی به ابزار، مواردی را که می توان اصلاح کرد، محدود می کند. |
حفاری و حفاری مخصوصاً به راحتی اشتباه می گیرند. حفاری می تواند دهانه اولیه را ایجاد کند. حفاری روی دهانه ای کار می کند که از قبل وجود داشته باشد و زمانی که قطر یا هندسه آن نیاز به ماشینکاری بیشتری داشته باشد می توان آن را انتخاب کرد. یک سوراخ حفر شده ممکن است قبلاً با نقشه خود مطابقت داشته باشد، بنابراین عملیات خسته کننده به طور خودکار مورد نیاز نیست. برعکس، بزرگ کردن یک سوراخ نابجا تضمین نمی کند که موقعیت نهایی آن می تواند در هندسه مجاز بازیابی شود.
خشن کردن و تکمیل، تمایز دیگری را در مسیر ماشینکاری توصیف می کند. خشن کردن در درجه اول مواد مورد نیاز برای نزدیک شدن به شکل نهایی را حذف می کند. تکمیل، هندسه یا شرایط سطح نهایی مشخص شده را ایجاد می کند، اغلب از موادی که عمداً برای آن عملیات رها شده اند استفاده می شود. مقدار موجودی و توالی به ویژگی و شرایط شروع آن بستگی دارد. هیچ دستور العمل ثابتی برای خشن کردن و تکمیل کردن هر قسمت وجود ندارد.
نام عملیات نیز باید جدا از شمارش محورها نگهداری شود. آسیاب فرآیند برش را مشخص می کند. محورهای ماشین موجود جنبه هایی از نحوه قرارگیری یا جابجایی قطعه کار و ابزار را توصیف می کند. هیچ یک از برچسب ها، به تنهایی، دقت جزء تمام شده را مشخص نمی کنند.
یک شکل برنامه ریزی شده باید توسط لبه برش قابل دسترسی باشد و در عین حال فضایی برای بدنه ابزار، نگهدارنده و حرکت ضروری باقی بماند. کاتری که می تواند به ته یک فرورفتگی برسد ممکن است هنوز فاصله کافی در اطراف نگهدارنده خود نداشته باشد. تراشه ها نیز باید به طور موثر منطقه برش را ترک کنند. مسیری که در یک نمای هندسی ساده شده واضح به نظر میرسد، میتواند برای مونتاژ واقعی ابزار و حذف مواد نامناسب باشد.
گوشه های داخلی نشان می دهد که چگونه هندسه ابزار بر نتیجه تأثیر می گذارد. یک آسیاب انتهایی استوانهای معمولی در صفحه برش خود یک شعاع در گوشه داخلی ایجاد میکند. یک برش کوچکتر می تواند به شعاع کوچکتری برسد، اما سفتی موجود و شرایط برش مناسب را تغییر می دهد. نیاز به گوشه تیزتر ممکن است نیاز به طراحی ویژگی متفاوت یا فرآیند دیگری داشته باشد. برنامه نویسی به تنهایی شعاع فیزیکی کاتر را حذف نمی کند.
Depth یک مبادله مرتبط را معرفی می کند. رسیدن به یک سوراخ یا جیب عمیق ممکن است به مجموعه ابزار طولانی تری نیاز داشته باشد که می تواند به نیروهای برش حساس تر باشد. انحراف می تواند بر اندازه یا شکل تولید شده تأثیر بگذارد، حتی زمانی که مسیر فرمان درست باشد. سوال مربوطه این است که آیا چیدمان کامل ابزار می تواند برش را با ثبات و فاصله کافی انجام دهد، نه اینکه صرفاً طول اسمی آن به ویژگی برسد یا خیر.
قطعه کار به این ثبات کمک می کند. یک دیوار نازک یا یک بخش انعطاف پذیر محلی می تواند تحت نیروی برش حرکت کند. شکل بدون بار آن در طرح ممکن است با شکل آن در حین برش متفاوت باشد. انتخاب مواد نیز مهم است: درجه و شرایط بر ماشین کاری، ابزار مناسب و شرایط برش تأثیر می گذارد. از همان اصول کنترلی می توان برای فلزات و مواد غیرفلزی مناسب استفاده کرد، اما رفتار ماشینکاری آنها را قابل تعویض نمی کند.
به این دلایل، تولید یک شکل قابل تشخیص و تولید مداوم آن در چارچوب الزامات مشخص شده سوالات امکانسنجی جداگانه است. مورد دوم مستلزم این است که ابزار، مواد، دسترسی و رفتار قطعه کار با هم در نظر گرفته شوند.
تکرارپذیری به این موضوع میپردازد که چگونه نتایج تکرار شده در شرایط اعلام شده با یکدیگر مطابقت دارند. توافق با الزام مورد نظر یک سوال جداگانه است. یک فرآیند می تواند بارها و بارها یک ویژگی را در یک مکان مشابه قرار دهد در حالی که آن مکان از مرجع مورد نیاز خارج می شود. نتایج ثابت مفید هستند، اما سازگاری به تنهایی انطباق را نشان نمی دهد.
چندین شرایط فیزیکی می توانند تغییر کنند حتی زمانی که برنامه ثابت بماند:
حرارت ماشینکاری و دمای اندازه گیری باید به طور جداگانه در نظر گرفته شود. یک ماشین می تواند در طول تولید تغییر حرارتی داشته باشد. یک قطعه همچنین می تواند اندازه گیری شود در حالی که دمای آن با مرجع یا تجهیزات اندازه گیری متفاوت است. خوانش دمای اتاق لزوماً دمای هر جسم درگیر در اندازه گیری را توصیف نمی کند.
راستیآزمایی باید به مشخصهای که اهمیت دارد توجه کند. نتیجه قطر سوراخ موقعیت سوراخ را نسبت به وجه نصب تعیین نمی کند. یک سطح صاف نشان نمی دهد که صورت صاف است. بنابراین روش اندازه گیری و مرجع باید با ویژگی و الزامات ترسیم آن مطابقت داشته باشد. هیچ تلورانس جهانی برای قطعه تمام شده وجود ندارد که با عبارت "CNC machined" مشخص شود.
WLD ها قاب پایین بیل مکانیکی تیرهای طولی، یک قاب X و یک صندلی نصب با تکیه گاه چرخشی را در یک سازه جوشی گرد هم می آورد. این نشان میدهد که چگونه آرایش کلی ساختاری و الزامات ویژگیهای اتصال انتخابی میتواند در یک جزء وجود داشته باشد.
در جایی که یک نقشه نیاز به واسط نصب ماشینکاری شده دارد، عملکرد آن تعیین می کند که کدام ویژگی ها نیاز به کنترل دارند. یک سطح نشیمنگاه ممکن است به یک صفحه تعریف شده نیاز داشته باشد، در حالی که ویژگی های اتصال ممکن است به یک رابطه مشخص با آن صفحه نیاز داشته باشد. عملیات مناسب برای تولید آن ویژگی ها در جزء واقعی انتخاب می شود. دسته بندی محصول به تنهایی تعیین نمی کند که چه چهره هایی ماشین کاری شده اند یا چه محدودیت هایی اعمال می شود.
برای یک بخش ساختاری فرضی با وجه نصب و سوراخهای اتصال مشخص، فرز میتواند چهره را ایجاد کند و عملیات سوراخسازی میتواند بازشوهای مورد نیاز را ایجاد کند. اینکه آیا یک سوراخ موجود پس از آن نیاز به حفاری دارد یا خیر بستگی به شرایط و شرایط آن دارد.
ماشینکاری CNC به تولیدکنندگان یک روش کنترل شده برای تولید ویژگی های انتخاب شده می دهد، در حالی که طراحی اجزا تعیین می کند که این ویژگی ها باید به چه چیزی برسند. برای یک پروژه بخش ساختاری، طراحی اجزای ساختاری خود را با WLD بحث کنید و شامل کاربرد مورد نظر، مواد و ویژگی هایی است که نیاز به ماشین کاری دارند. این جزئیات فرآیند کلی را به قسمت مورد نیاز شما متصل می کند.